ایــده

محرم سبز

talebmoazzeni — Sun, 27 Dec 2009 20:34:18 GMT

محرم سبز

قبل از هر چیز شهادت مظلومانه چند تن از عزاداران حسینی و هواداران جنبش سبز به خصوص خواهرزاده مهندس میرحسین موسوی را به همه هموطنان شجاعم تسلیت می گویم. واقعاً چه مصیبتی است که اینها حتی حرمت ماه حرام محرم و روز عاشورا - که در شرع اسلام خون ریختن در چنین ماه هایی حرام است- را هم نگه نداشتند و انسان های بی گناه و بی سلاح را به این وضع فجیع کشتند. اینها که قصد کشت داشتند حداقل می توانستند این مظلومان را بگیرند و چند صباحی دندان بر جگر می گذاشتند و پس از محرم خونشان را می گرفتند! ،گواینکه برای اینها دیگر حرمت حسین و میرحسین فرقی ندارد. به هر حال دیدیم که غیر از یزید و عبیدالله بن زیاد و عمر بن سعد و شمر بن ذی الجوشن و ...، هستند قاتلان دیگری که در چنین ماه حرامی خون مخالفان را مباح کرده و جان ستانی می کنند. به هر حال بعد از احیای قیام امام حسین (ع) در خیابانهای تهران و برخی شهرهای دیگر و خون دادن مبارزان حسینی، نوبت به خونخواهی و یافتن قاتلان و مجازات آنها است. خدا کند که قاتلان عاشورای میرحسینی تهران هم مثل قاتلان عاشورای حسینی کربلا شناسایی شوند حتی اگر مجازات هم نشوند.

تصور عمومی و رسمی از محرم و واقعه خونین عاشورا همانطور که در 2 نوشتار پیش (محرم سیاه و محرم سرخ) ذکر شد حول 2 محور است: یکی تلقی مظلومانه و اشک آور که منجر به عزاداری شده است که آن را می توان محرم سیاه نامید و دیگری جنگ مسلحانه علیه حکومت زمان و کشته شدن در مقابل نیروهای حاکمیت که از آن می توان به عنوان محرم سرخ یاد کرد. اما چگونه می توان استباط دیگری از این واقعه تاریخی داشت که نه حرکتی مسلحانه برای سرنگونی یک رژیم سیاسی باشد و نه حرف هایی برای گریاندن و خاموش نگه داشتن توده مردم باشد. در این نوشتار - که برگرفته شده از نگاه عرفانی مولوی است- قرائتی میانه تر ارایه می شود که در اینجا به دلیل تقارن فکری با اندیشه های جنبش سبز آن را قرائت سبز می نامیم.

از نگاه عارفان و در رأس آنها مولوی قیام عاشورا قیامی عاشقانه بوده است. اگر بخواهیم مبانی این قیام را از این دیدگاه خلاصه وار دسته بندی کنیم نکات زیر را می توان لحاظ کرد:

الف. جان و عقیده

در دوران قدیم به نظر می رسید که جان آدمی از اندیشه و عقیده او محترم تر نبود. یعنی بودند کسانی که جانشان را در راه عقیده و ایمانشان می دادند و به تعبیر قرآن با دست خود، خود را به هلاکت می انداختند. در اینجا همیشه بحثی مطرح بوده که جان مهمتر است یا عقیده؟ آیا درست است که آدمی جانش را فدای عقیده اش کند؟ در عقلانیت جدید جان آدمی بالاترین سرمایه وجودی شخص است یعنی جان از عقیده مهمتر است و سزاوار نیست کسی بخاطر عقیده اش جانش را گرفت. شاید برای بسیاری اهمیت جان از روی غریزه باشد طوریکه فرد به صورت غریزی از جان خود در مقابل خطرات واکنش نشان دهد. اما رسیدن به این مرحله که جان آدمی بالاترین ارزش وجودی هر شخص است نیاز به رشد عقلی دارد. می توان گفت که اگر کسی روی موضوعی عقیده ای راسخ دارد و حفظ و بسط آن عقیده را لازمه سعادت و سلامت بشریت می داند حاضر است بالاترین سرمایه وجودی خود یعنی جان خود را فدا کند. در چنین حالتی (رسیدن به رشد عقلی) است که هم بالاترین بودن جان معنی پیدا می کند و هم ارزش و اهمیت عقیده حفظ می شود. جان دادن امام حسین (ع) هم از این نظر قابل توجه است. ایشان با شناختی که نسبت به اهمیت جان و زنده ماندن داشتند از جان خود در راه ایمان و اعتقاد خود گذشتند و نه اینکه به عنوان کسی که از جان خود سیر شده باشد و یا به عنوان کسی که بخواهد حرکتی انتحاری کند. ایشان برای حفظ جان خود و همراهان حداقل 5 بار از مخالفان خود درخواست کردند که اجازه دهند از منطقه جنگی برگردند و به همان مکه امن برگردند. این نشان می دهد که برای ایشان و یاران باوفایشان جان بسیار مهم بوده و تنها وقتی که چاره ای جز جنگیدن نداشته اند، حاضر نشده اند که دست از عقاید خویش (آزادی از بند استبداد از طریق بیعت نکردن با یزید ) بردارند و لذا حاضر شدند که در این راه بالاترین گوهر وجودی خویش را اهدا کنند. نکته دیگری که در جان دادن در راه عقیده مطرح است نوع تعصبی است که نسبت به عقیده وجود دارد. در نگاه عرفا عشقی به عقیده ارزشمند است که پس از عقل بدست آمده باشد. به عبارتی عشق بعد از عقل را عشق پایدار می دانستند. هستند امروزه کسانی که فدایی کسانی دیگر هستند اما از علم و عقلانیت فاصله زیادی دارند.

ب. وصال معشوق از راه جان

عاشق برای رسیدن به معشوق خود آماده است سخت ترین هزینه ها را تحمل کند. معشوق حقیقی امام حسین (ع) خدا بود. دیده ایم و کسانی هم تجربه کرده اند که حتی برای عشق های زمینی، عاشقانی بوده اند که برای وصال به یار جان خود را می باخته اند و با تیغ عشق کشته می شده اند. در دنیای عشق و عاشقی از نوع آسمانی آن، عاشقان جان نثاری می کردند تا جانشان به جانان برسد و قطره به دریا و ثری به ثریا.

روزِ عاشورا نمي‌داني كه هست                   ماتمِ جاني كه از قرني بِه است

پيشِ مؤمن كَي بُود اين غصّه خوار                 قدرِ عشقِ گوش عشقِ گوشوار

پيشِ مؤمن ماتمِ آن پاك روح                         شهره‌تر باشد ز صد طوفانِ نوح

پس عزا بر خود كنيد اي خفتگان                    ز آنكه بَد مرگي است اين خوابِ گران

روحِ سلطاني ز زنداني بجَسْت                      جامه چه درانيم و چو خاييم دست

چونكه ايشان خسروِ دين بوده اند                   وقتِ شادي شد چو بشْكستند بند

سوي شادُرْوانِ دولت تاختند                          كُنده و زنجير را انداختند

روزِ مُلك است و گَش و شاهنشهي                گر تو يك ذرّه از ايشان آگهي

ورنه اي آگه بَرو بر خود گِري                           ز آنكه در انكارِ نَقل و مَحشري

بر دل و دينِ خرابت نوحه كن                         كه نمي‌بيند جز اين خاكِ كهن

ور همي بيند چرا نبْود دلير                           پُشْتدار و جان سپار و چشم سير

در رُخت كو از مَيِ دين فرّخي                       گر بديدي بحر كو كفِّ سخي

آنكه جُو ديد آب را نكْند دريغ                         خاصّه آن كاو ديد آن دريا و ميغ

ج. رهایی از دنیا

برای انسان های بزرگ، دنیا کوچک است. برای این انسان دنیا حکم دیوار دارد. عاشورا برای امام حسین (ع) حکم تیشه ای داشت که ایشان بر این دیوار زدند تا از آن رها شدند. برای ایشان قدرت و ثروت و دیگر ظواهر گذرا آنقدر دلبردگی نمی آورد که خویش را در چاردیواری دنیا محبوس کند. ایشان از لحظات نزدیک مواجهه با مرگ هراسی نداشتند و مرگ را آغاز زندگی ابدی می دانستند. حتی به روایت هایی در همان ایام برای فرزند و برادرزاده خویش جشن عروسی گرفتند.

کجاييد اي شهيدان خدايي              بلا جويان دشت کربلايي

کجاييد اي سبک روحان عاشق             پرنده‌تر ز مرغان هوايي

کجاييد اي شهان آسماني                 بدانسته فلک را در گشايي

کجاييد اي ز جان و جا رهيده                 کسي مر عقل را گويد کجايي

کجاييد اي در زندان شکسته               بداده وامداران را رهايي

کجاييد اي در مخزن گشاده                  کجاييد اي نواي بي نوايي

در آن بحريد کين عالم کف اوست           زماني بيش داريد آشنايي

کف درياست صورت‌هاي عالم             ز کف بگذر اگر اهل صفايي

دلم کف کرد کين نقش سخن شد         بهل نقش و به دل رو گر ز مايي

برآ اي شمس تبريزي ز مشرق              که اصل اصل هر ضيايي

د. مواجهه حقیقت و مصلحت

در واقعه عاشورا یک طرف نماد فساد، سنگدلی، عیاشی، ظلم، زورگویی، دورویی، دروغگویی، حق کشی، خودخواهی، خشونت و قدرت طلبی بود؛ طرف دیگر نماد اصلاح، مهربانی، پاکی، امانت، صداقت، عدالت، انصاف، استقلال و آزادگی بود. خصوصیات نیک و فضایل اخلاقی امام حسین (ع) توانست خوبانی تا پای جان گرد هم آورد، تا جاییکه فرمانده سپاه یزید (حر بن یزید ریاحی) از آزاده و مصلح بودن امام متحول شد و ضمن پیوستن به یاران امام در مقابل سپاه یزید جنگید و به شهادت رسید. حسینی ها نمی خواستند حقیقت فدای مصلحت شود. مثل امروزه نبود که عده ای برای جلوگیری از شکاف و اختلاف افتادن بین سران مملکت حرف از مصلحت و بیعت می زنند. آن موقع این چنین نبود و امام به هیچ وجه حقیقت آزادی از استبداد حاکمیت زمان را فدای مصلحت سکوت یا سازش با آنها نکردند.

ه. عاشقی و دلیری

همانگونه که از نشانه های معشوقی دلبری است، از نشانه های عاشقی دلیری است. امام حسین (ع) با قیام عاشقانه خود مردم را دعوت به دلیری کردند. ایشان و یاران شجاعشان هدفشان شمشیر کشیدن نبود بله نشان دادن این واقعیت بود که به مردم نشان دهند که در مقابل ظلم و زورگویی باید دلیر بود و دیندار حقیقی شجاعت دارد. ایشان ثابت کردند که ایمان حقیقی و دینداری خالصانه شجاعت می آورد. نشان دادند که ایمان واقعی و پیروی از حق و حقیقت فرآیندی مخاطره آمیز است. در آن شرایط که حاکم از مسیر اعتدال خارج شده بود برای برگرداندن حاکمیت به راه عادلانه نشان دادند که 3 امر ایمان، عاشقی و دل به دریا زدن با هم هستند.

و. غیرت، اختیار و اراده

از نشانه های دیگر حرکت های عاشقانه غیرت و اراده در حرکت است. حسینی ها بر خلاف یزیدی ها، انسانهای با غیرتی بودند که با اراده و اختیار خود راه حسینی را انتخاب کردند. مخالفان هم البته جنگجویانی با ارادت بودند اما ارادتشان به حاکمان و آمران وقت بود نه قائم به خود.

با قرائت فوق از واقعه کربلا و مقایسه آن با مبانی و خواستگاه جنبش حق طلبی سبز ملت ایران می توان نکات زیر را ذکر کرد:

1. فعالان و شجاعان جنبش سبز زیر بار زور و ظلم حاکمیت نمی روند. از روی اعتقاد و ایمان راسخ خود حاضر هستند از زندگی و معیشت خود بگذرند و در راه آزاد شدن از استبداد حاکمان و رها شدن از وضعیت موجود مبارزه کنند.

2. از اجماعی که بین گروه ها و اقشار مختلف مردم با عقیده ها و اندیشه های متفاوت در برابر استبداد و استهلاک کشور بوجود آمده دیگر زمان مصلحت طلبی و پناه بردن به روش های آرام بخش گذشته است. جنبش سبز بین دفاع از حقوق مردم خود و سرسپردن به خواست حاکمیت، خواست ملت را انتخاب کرده و زیر بار مصلحتی که هدفش حفظ قدرت چند نفر است نمی رود.

3. برای جنبش سبز عقیده افراد محترم است اما محترم تر و مهم تر از آن عزت، حیثیت و حریت افراد است. جنبش سبز توقع هم عقیده شدن مخالفان با خود را ندارد تنها، آزاده و آدم خود بودن مخالفان را آرزو می کند.

4. جنبش سبز نه نزاعی با حاکمان مردمی دارد و نه با اصل نظام حاکم. ایستادگی جنبش سبز فقط در برابر کسانی است که رویه ظلم و زور و دروغ را در این مملکت رواج می دهند و مدت ها است که مشغول اشاعه این رذایل در بین مردم هستند.

5. جنبش سبز عشق به آزادی و عدالت و پیشرفت مملکت دارد. از نشانه های عاشقی جنبش سبز دلیری، آزادگی، بیداری، دوست داشتن وطن و هموطنان خود، خودجوشی، اراده و اختیار در حرکت های اعتراضی است. می بینیم که چه بسیار مردمانی که فوج فوج در مناسبت های مختلف به خیابان می روند و غیرت و مردانگی خود را با وجود همه تهدیدها، سرکوب ها و ... نشان می دهند. چه بسیار نخبگان شجاع و حق طلبی هستند که حاضرند موقعیت شغلی و دنیوی خود را فدا کنند و از اوقات گرانبهای زندگی خود بزنند و به کار بیداری و آگاهی بخشی این ملت بپردازند و در جهت تکامل فکری و اندیشگی هموطنان خود قلم و قدم بزنند. در تاریخ کشورمان هیچگاه شاهد این همه فعالیت وسیع، هماهنگ، خودجوش و بی مزد نخبگان و فعالان علمی، اجتماعی، سیاسی، فرهنگی، هنری و حتی ورزشی نبوده ایم. اینها همه نشان از عشق این جنبش به آزادی، عزت و عدالت برای ایرانیان مظلوم دارد.

6. و بالاخره اینکه جنبش سبز مثل قیام عاشورا قصد حمله به حکومت ندارد و تنها در برابر ظلم و جور حاکمان مبارزه می کند. جنبش سبز برانداز حکومت نیست بلکه بازدارنده حاکمیت است از ظلم و جهل و تباهی و آدم کشی. جنبش جان می دهد اما جان نمی گیرد و این عالی ترین مصداق زنده بودن و مقاومت و در عین حال غیربراندازانه بودن این جنبش است.

امید که با درس گرفتن از شجاعت، حریت و استقلال مردان حسینی از حاکمیت، این قیام در چنین برهه ای تاریخی از مبارزات ملت بیدار ایران به شیوه ای امروزی از راه جنبش سبز احیا شود.

محرم سرخ

talebmoazzeni — Thu, 24 Dec 2009 20:56:18 GMT

محرم سرخ

در نوشتار پیشین به قسمت اول مبحث محرم پرداختم. اکنون قسمت دوم آن که ادامه مطلب قبل است که 4 سال پیش نوشته بودم ارایه می کنم. باشد که با این نوشته ها عاشورا را قدری گرامی داشته باشم.

... آنچه آمد از اجتماعی بودن حرکت امام حسین(ع) بود. اما حسینی کردن جامعه به چه معناست؟ به نظر من در یک جمله، حسینی کردن یک جامعه یعنی حساس و هشیار کردن مردم جامعه نسبت به همان ارزشهایی که آن امام شهید تمام عمر شریفشان را فدای آن کردند. یعنی مشورت، مشارکت، عقلانیت، حقانیت، امنیت، عدالت و آزادی از حکومت ظلم و فساد. حسینی کردن جامعه نه به معنای شهادت طلبی است و نه به معنای ماتم زدگی است. حسینی کردن نه به معنای سیاه کردن جامعه، بلکه برعکس به معنای سرخ کردن جامعه است. از منظر دینی، حسینی کردن جامعه یعنی اینکه دینداری فقط عبادت کردن ( نماز و روزه و نذر و دعا و ....) نیست و کسی دینداری عمیق تری دارد که اجتماعی تر و مردمی تر باشد. دیندارتر، کسی است که از دنیا و امور مردمی هم برای دینش بهره ببرد و نه کسی که از دین برای مقاصد دنیویش بهره ببرد. امام حسین(ع) از خالص ترین اولیاء الهی بودند که در جامعة دینی دقیقاً همین کار را کردند. متأسفانه امروزه درب حرکت ایشان روی پاشنه دیگری می چرخد. همه ساله ایام محرم یاد ایشان با ماتم زده کردن مردم، گرامی داشته می شود. نمی دانم ماتم زدگی برای زنده نگه داشتن محرم است یا مرده نگه داشتن محرم؟ در هر حال محبانِ ایشان به صورت گریسته نگریسته می شوند. امام شوری شده برای آنکه دستانی بر سر و سینه انسانهای خالص زده شود و نه شعوری که بر مغز و ذهن انسانهای ناخالص وارد شود. از زمان سلسله صفویان که روضه امام حسین(ع) به رسم فعلی مرسوم شده است خدا می داند که از این ماتم ها چقدر مردان گریان تربیت شده اند و چقدر مردان گردان. نمی دانم کی این حرکت که در اصل با بیداری عوام آغاز شده و با پیکار خواص به انجام رسیده بود، از مصیبت رها می شود و به بیداری و رهایی از بیداد می رسد؟

خلاصه آنکه آنچه به نام نامیرای آن امام همام انجام می شود و آنچه از آن سرگذشت بر ما گذشته است نه آن چیزی است که سزاوار محضر آن حضرت باشد. متفکران، مجاهدان، عالمان و روشنفکران بسیار اندکی بوده اند که توانسته باشند راه ایشان را به صورت راهی انسانی، اجتماعی و درخور عمل تبیین کنند و در عمل بکار گیرند. توانا کردن حرف ها و حرکتهای آرمانی اینچنینی که در تاریخ به ندرت تکرار می شود، رسالتی است بس سنگین و سهمگین بر دوش همه متفکران در هر مکان و در هر زمانی. امید که بتوانیم با استفاده از سرمایه های معنویِ هر چند ناچیز، که به برکت ایمان به خدا و شفقت بر خلق در اختیار داریم، همواره در خطوط پر خطیر حق و حقانیت گام برداریم.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

با توجه به اینکه بعضی از فیلترشکن ها قسمت نظرات را باز نمی کنند، ترجیح دادم کامنت جالبی از خواننده عزیز وبلاگ، فرهاد را در اینجا نشان دهم و توضیحاتی هم اضافه کنم.

با سلام،

هم مطلب و هم سبک بیانتان عالی بود. اما نکته ای که در این نوشته توجه مرا جلب کرد این بود شما اندیشه چهار سال پیشتان را بدون کم و کاستی اینجا درج کرده اید. خود من افکار و عقایدم به طور پیوسته در حال تحول و تکامل است و معمولا امروزم دیروزم را نقد و اصلاح میکند، چه برسد به چهار سال پیشم. حال سوال من این است که تا چه اندازه نوشته چهار سال پیش خود را امروزه قبول دارید؟ البته این سوال در مورد تمام نویسندگان و صاحبنظران و سیاستمداران مطرح است ولی در مورد سیاستمداران به این واقعیت پی برده ام که آین دسته میتوانند به راحتی حرف خود را تغییر بدهند بدون اینکه توضیحی در مورد تناقض حرف امروزشان با حرف دیروزشان بدهند و یا عذرخواهی کنند.

با سلام و تشکر از توجه خوب شما

معمولاً همه افکار سال های گذشته ام را قبول ندارم در بعضی موارد تغییراتی دارم ولی غالباً این تغییرات در جهت جامع تر کردن آن افکار است. معمولاً به علت یافتن اطلاعات جدید و یا دیدن واقعیات جدید که در تناقض با نظرات قدیمم است این تغییرات رخ می دهد. برای مثال چند روز پیش داشتم مطلب 17 صفحه ای در مورد ازدواج که 9 سال پیش برای خودم نوشته بودم، می خواندم بعضی از نکات آن - که حدود 4-5 درصد کل آن مطلب می شد - را قبول نداشتم. البته تغییر و تکامل مال انسان است ولی همانطور که اشاره کردید هر کس برای تناقضاتش باید توضیحاتی معقول داشته باشد که حداقل برای تعداد زیادی قانع کننده باشد.

در مورد این مطلب (قرائت سرخ از محرم)، همچنان نظرات پیشین را قبول دارم اما آن را ناقص می بینم. قرائت سبز (مطلب بعد) تا حدی این نقص را کامل خواهد کرد.

پـیر سبز

talebmoazzeni — Sun, 20 Dec 2009 20:58:18 GMT

پـیر سبز

کل نفس ذائقه الموت ثم الینا ترجعون. ارتحال جانسوز مقام عظمای مرجعیت، آیت الله العظمی منتظری قدس الله نفسه الزکیه را به جهان اسلام خصوصاً عالم تشیع تسلیت می گویم. شجاعت و غیرت و استقلال و آزادگی این بزرگمرد دینی در دفاع از حقوق انسانی مردم ایران در سخت ترین شرایط حاکم بر مملکت ایشان را مرجعی محبوب کرد که امثال این بنده را وا می دارد که از وصف او قلم بزند. بی شک نام او در کنار دیگر آزادیخواهان و دگراندیشان در ایستادن کنار ملت در تاریخ مبارزات سیاسی اجتماعی ما به نیکی ثبت خواهد شد. او آنقدر بزرگ بود که به منطق میرحسین بزرگی اش در جا دادن به همه بود. فضای فکری او چنان فراخ بود که موافق و مخالف را در خود جا می داد. حکومت کردن برای او از دفاع از حقوق مردم پایین تر بود. بین ماندن خود در قدرت و دفاع از مخالفان نظام دومی را انتخاب کرد. او با اعدام مخالفان نظام مخالف بود. چه ظرفیت عظیمی داشت که بعد از پایین آمدن از قله قدرت برای همکسوتان خود بحران ایجاد نکرد. او حفظ نظام به هر طریق ممکن را جایز نمی دانست. او دکتر سروش را دانشمند فرزانه خطاب می کرد. او پناه زمینی دینداران دگراندیش بود. او مرجعی بود که به نظراتی که مربوط به امور این دنیای چند روزه می شد نگاهی دوباره می انداخت و شجاعانه خطای خود را می پذیرفت و به این ترتیب اوج انسان بودن خود را با نشان دادن این خصوصیت انسانی نشان می داد. و بالاخره او حکومت فعلی را نه جمهوری و نه اسلامی می دانست. به شاد شدن میلیون ها دل ایرانی از مواضع بحق این عالم شجاع در دفاع از حقوق بشر هموطنان، روحش تا ابد شاد باد.

حدود ساعت 5 بعدازظهر روز شنبه به وقت اینجا (حدود 4 و نیم بامداد یکشنبه به وقت تهران) داخل آزمایشگاه محل کارم نشسته بودم. قبل از برگشتن به خانه بود که داشتم از یوتیوب برنامه هفتگی هفته سبز پرفسور حمید دباشی استاد دانشگاه کلمبیا، نیویورک، گفتگوی وی با دکتر احمد صدری استاد دانشگاه ليك فورست شیکاگوی آمريكا در باب جایگاه اسلام و روشنفکری دینی را می دیدم که به یاد مرحوم مهندس بازرگان افتادم، سپس یک برنامه چند دقیقه ای هم از ایشان دیدم. در کنار آن صفحه چشمم به کلیپ هایی از آقای منتظری افتاد. تا به حال از ایشان یوتیوبی ندیده بودم و حتی به فکر پیدا کردن آن هم نبودم. آن را باز کردم. ویدیو عکس هایی داشت از صحنه های تاریخی ایشان با کسانی چون رهبر فقید انقلاب، فرزند ایشان، دکتر سروش و ... . به خانه برگشتم. حدود 2 ساعت بعد خواستم چک میل کنم. قبل از وارد شدن به صفحه ایمیل، از تیترهای اخبار یاهو خبری دیدم که آیت الله ایرانی مخالف در 87 درگذشت. روی آن کلیک کردم دیدم در مورد آقای منتظری است. گفتم چی، چی شده؟ شوکه شدم دیگر نفهمیدم چی نوشته. خانمم گفت چی شده؟ گفتم صبر کن یک بار دیگر بخوانم در مورد منتظری است. با خودم گفتم شاید زبانم ضعیف است و درست متوجه نشده ام. دوباره خواندم اما باز دلم یقین پیدا نمی کرد که درست فهمیده ام. فوراً به سایت بی بی سی رفتم و بی درنگ تیر نگاهم به تیتر اول انداختم. بله درست بود آیت الله با ما خداحافظی کرده. وداعی که به هیچوجه انتظارش را نداشتم. دلم سنگین شد و نزدیک بود گریه ام بگیرد. خانمم گفت ناراحت نشو. نه می توانستم حرف بزنم و نه می خواستم که او را هم به اندازه خودم غمگین کنم. کلی صحبت کرد تا قدری آرام گرفتم. پس از مدت ها بود که سوزی شدید به سینه ام آمد. آن لحظات واقعاً برایم سوزش داشت. احساس می کردم پدری از دست داده ام که همیشه از حقوقم دفاع می کرده. الحق و الانصاف که ایرانیان پدر دینی دفاع از حقوق بشر خود را از دست دادند. حال به قول میرحسین مجموعه علمای دین باید نسبت به جبران این ضایعه عظیم اقدام کنند.

مطلب محرم سرخ را به جمعه این هفته موکول می کنم.

جامعه شناسی جـم

talebmoazzeni — Thu, 17 Dec 2009 20:52:57 GMT

جامعه شناسی جـم

اخیراً باخبر شدم که یکی از دانش آموختگان دانشگاهی شهرستان جم برای این منطقه دست به کاری زده است. احمد نوبخت، یکی از نخبگان جم که جامعه شناسی آموخته است و مباحث انسان شناسی را سال های سال است که مطالعه می کند و به طور آکادمیک در این رشته کارشناس ارشد شده است قصد دارد از علم و متدولوژی آموخته در محیط علمی دانشگاهیش استفاده کرده و آن را در محیط منطقه اش با باور ها و رسوم و رفتارهای محلی خود بکار گیرد و اثری را برای زادگاه خود بجا گذارد. در این کار وی قصد دارد تاریخ شفاهی یکصد ساله شهرستان جم را مکتوب کند. دغدغه ای در خور ستایش است که کسی بیاید از علم خود برای جامعه خود استفاده کند و بی توقع و بی انتظار از این و آن، خود شروع کند و علمش را به عمل بگیرد. نگارنده این سطور توفیقی تخصصی در آموختن حداقل یکی از رشته های علوم انسانی نداشته که بخواهد به این کار مهم نظری تخصصی داشته باشد ولی در حد دغدغه، از آرزوهای دیرینه ای بوده که متخصصان و کارشناسان علوم انسانی بیایند از منطقه خود بنویسند و از دلایل و عوامل انحطاط، عقب افتادگی، نقاط قوت و ضعف، استعدادها، افراد و افکار تأثیرگذار، باورها، رسوم و خلاصه هر آنچه هویت یک جامعه یا اجتماع محلی را مشخص می کند و می سازد را قلم بزنند. در این نوشتار می خواهم در باب این کار بزرگ قدری نکته نگاری کنم، باشد که نکته دانان هم نکته هایی بر آن بنگارند.

حدود 10 سال پیش به یکی از دوستانم که قلمی قوی در مباحث اجتماعی و سیاسی دارد گفتم شما که تاریخ خوانده ای، بیا و ستونی در یکی از هفته نامه های استان باز کن و عوامل انحطاط منطقه مان را در آن بزن تا روزی کتابی شود که جم هم صاحب مکتوبی از علل ناکامی های خود شود و پدر من و تو آن را بخواند، شاید گشایشی پیش آید. اگر این پیشنهاد جدی گرفته می شد قطعاً زمینه های جدید و جدی تری برای توسعه مباحث محلی و منطقه ای باز می شد و مکتوب کاری و روی آوردن به مطالعات اجتماعی یک منطقه وضعیت بهتری پیدا می کرد. به نظر نگارنده مکتوب کردن کار اجتماعی به مانند نشاندن نهالی در خاک معرفت است که با سبز شدنش از هر شاخه ی آن، شاخه های دیگری می روید و جوانه هایی می زند که نهال نخستین را درختی تنومند می کند. اگر این تمثیل درست باشد، در آن صورت باید بپذیریم که نبود چنین نهال هایی نتیجه ای جز بیابانی شدن دیار معرفت یک منطقه نخواهد داشت.
می دانیم که کار کردن چند نفر خودبخود موجب روحیه گرفتن چند نفر دیگر ولو در زمینه های متفاوت می شود، خصوصاً آنکه دیده شود که چنین فعالانی استقامتشان بیش از استراحتشان است. یکی از فواید تاریخ هم همین است. منطقه ای که از قوت تاریخ و قدرت اصالت خود آگاه شود و از مجاهدت ها و ممارست های بزرگانش آگاه باشد، برای فعالان خود استقامت در راه و انگیزه در کار ایجاد می کند. همیشه انرژی و روحیه گیری فقط از آدم های حی و حاضر حاصل نمی شود بلکه از قدمایی که قدم های بلندتری برای ساخت منطقه خود برداشته اند هم این تأثیر حاصل می شود.
از تاریخ خود در می یابیم که چقدر اصالت داریم. با آگاهی از اصالت خویش است که می توان آگاهانه از فرهنگ و استعداد و اعتماد به خود فکر کرد و دفاع کرد. همین اصالت ها است که آدمی را اصیل می کند تا بتواند از خود بیافریند و بداند چگونه بیافریند. اعتماد به نفس یک قوم و یک ملت از همین جا نشأت می گیرد که ملتی ببیند از خود چیزی برای خود و دیگران داشته است.
در کارهای علمی و فنی در ابتدای ارایه هر طرحی نو نیاز است که از گذشته آن طرح، اطلاعات نسبتاً کاملی حاوی تاریخچه ای از طرح های مشابه قدیم به خواننده ارایه کرد. می توان این را به مباحث اجتماعی و انسانی هم تعمیم داد و گفت که برای دادن طرح های توسعه ای و رو به جلو برای یک منطقه نیاز به شناختن و شناساندن گذشته منطقه است.
یکی از مسایل مهم در بررسی علل عقب افتادگی یک منطقه دیدگاه توهم و توطئه است. در بسیاری از مناطق این باور کلیشه ای وجود دارد که عامل مشکلات را به دیگرانی که در منطقه نیستند نسبت می دهند. ملت و یا اجتماعی که از خود خبر دارد همه چیز را در دیگران نمی بیند و نیز آنچه خود دارد از دیگران تمنا نمی کند.
نوشتن تاریخ یک منطقه می تواند گفتمانی نو در باب بررسی و قضاوت روی فرهنگ و اجتماع یک منطقه باز کند. معمولاً آنچه از گذشته های فرهنگی و اجتماعی یک منطقه بیان می شود آلوده به تعصبات و تعلقات مردم آن منطقه است و این باعث می شود که نتوان از برخی جهات به درستی به واقعیت های منطقه و مردم خود پی برد. مکتوب کردن تاریخ شفاهی این مزیت را دارد که نحوه مواجهه با مسایل مختلف با رویکردی علمی و معقول صورت می گیرد و این می تواند به نگرش استدلالی و استنادی در فرهنگ عامه کمک کند. خوب خواهد شد اگر بتوان فرهنگ عمومی را با زبانی علمی، نقدی منطقی کرد. می دانیم که هیچ قوم و جماعتی خالی از خطا نبوده و چه بسا این خطاها با گذشت زمان قابل فهم تر باشد. نگاهی دوباره به گذشته با رویکردی علمی می تواند خطاهای عمومی را در بیاورد و راه اصلاح و ترقی یک اجتماع را برای حال و آینده روشن تر کند. علاوه بر آن مطالعه تاریخ و فرهنگ یک منطقه می تواند تعصبات ناخواسته قومی و قبیله ای که در اجتماعات و جوامع کوچک رایج و شایع است را تعدیل کند و عناصر انصاف و عقلانیت را تقویت کند.
پیشنهاد می شود که در این کار علمی، تاریخی به بررسی ریشه های جامعه شناختی قومیت و قبیله محوری همراه با داده هایی که در طول تاریخ این منطقه برای تأیید این واقعیت وجود دارد پرداخته شود.
پیشنهاد می شود که به برخی از ویژگی های بارز هویتی مردم شهرستان جم مثل مهمان نوازی از یک طرف و ایستادگی در برابر زورگویی های دیگران از طرف دیگر به خوبی اشاره شود.
با توجه به اینکه منطقه جم و ریز برای مدت های مدیدی با درگیری های شدید قومی و طایفه ای مواجه بوده، پیشنهاد می شود که روی این وقایع جدال آمیز پا گذاشته شود نه دست. چند سال قبل یکی از فارغ التحصیلان منطقه که می خواست به این موضوع بپردازد و کتابی بنگارد، بنا به پیشنهاد یکی از بزرگان همین طوایف از این کار دست کشید و نتوانست به این موضوع بپردازد. به نظر نگارنده، این اختلافات خونین خط قرمز مسایل تاریخ معاصر جم است که بهتر است در این کار مکتوب، از آن گذشت کرد.
از آنجایی که این کار، مکتوب کردن یکصد سال تاریخ شفاهی منطقه است، همه علاقمندان به مباحث و مسایل منطقه ای خصوصاً فرهنگ دوستان شایسته است که قدیمی ها را که حافظ و حامل شفاهی بسیاری از اطلاعات محل خود هستند را به نویسنده این مستند معرفی کنند. به هر حال این کار، جمعی مطلع و صاحب اطلاع را می طلبد که بتوان در محورهای مختلف محلی، آنچه از ذهن و زبان قدمای آگاه منطقه جاری می شود را مستند کرد.
این کار می تواند زمینه ای برای پژوهش دانشجویان منطقه باشد که ضمن آنکه برای تحصیلات و امور درسی برخی رشته های انسانی در نظر گرفته شود، کاری برای ثبت در آثار ماندگار این منطقه بر جا بماند. به هر حال هر کس در این کار مشارکتی داشته باشد قطعاً نامی از تلاش و تعاون او در این کار برده می شود. از این رو شایسته است که دانشجویان و دانش آموختگان منطقه در رشته های مرتبط علوم انسانی در این کار علمی مساهمت داشته باشند.
مکتوب شدن تاریخ شفاهی یک منطقه و منتشر کردن آن در سطح کشور، انگیزه ای برای کارهای مشابه جهت شناخت هر چه بیشتر اقوام و مناطق و فرهنگ های دیگر کشور ایجاد می کند. یکی از زمینه هایی که کشور ما در آن فقیر است اهمیت ندادن به باورها و خرده فرهنگ های قومی و محلی در مناطق مختلف کشور است. چنین کارهای مکتوبی می تواند تا حد زیادی این فقر را رفع کند.
مورد دیگر که شاید در بادی امر کمی زود به نظر برسد معرفی منطقه در سطحی فراتر از کشور است. در بسیاری از کشورها فرهنگ ها، آیین ها و رسومات محلی برای کشورهای دیگر مورد مطالعه قرار می گیرد. برای مثال یکی از شبکه های تلویزیونی آمریکا به نام تراول کارش همین است که انواع فرهنگ ها، شیوه های زندگی از نوع غذا و پوشش گرفته تا قواعد محلی و رفتارهای ساکنان در مناطق و روستاهای مختلف جهان را با جزئیات نشان می دهد. به نظر نمی رسد که تاکنون در این زمینه در کشور ما از این کارهای ویدئویی با زبان بین المللی کاری ارایه شده باشد. یکی از لوازم این کار وجود منابعی مستند و مکتوب است که بتوان به درستی چنین برنامه هایی را تدوین کرد و در سطح بین الملل ارایه کرد. مکتوب کردن باورها، رسومات و رفتارهای محلی در ابتدا به زبان مادری این مهم را تمهید می کند. البته در ابتدای کار مهم نیست که به این فکر شود که آیا ترجمه یک اثر تاریخی محلی از منطقه ای که برای دیگر کشورها شناخته شده نیست مورد استقبال قرار می گیرد یا نه، بلکه بهتر است به این فکر شود که این کار می تواند به عنوان ذخیره ای برای آینده جهت معرفی بین المللی مورد استفاده قرار گیرد.
جا دارد روی این کار که تاکنون طرح اولیه آن به اتمام رسیده است و زوایا و مشکلات پیش روی آن تا حد زیادی مشخص شده است چندین جلسه هم اندیشی بین صاحبنظران منطقه برگزار شود. برای هماهنگی و تمرکز بیشتر، می توان به آدرس این کار، وبلاگ تهیه کننده که در زیر آمده است مراجعه کرد و نظرات و پیشنهادات را در آنجا گذاشت. پیشاپیش از این نخبه نواندیش بهارستان جم، احمد نوبخت که با این کار بختی نو برای بازشناسی فرهنگ شهرستان جم می آزماید قدردانی کنم.

http://jamaeshenasyejam.blogfa.com

محرم سیاه

talebmoazzeni — Sun, 13 Dec 2009 20:34:18 GMT

محرم سیاه

قبل از هر چیز دست مریزاد می گویم به دانشجویان سبز که روز 16 آذر را سراسر سبز کردند و زنده بودن دانشگاه را به سبزی نشان دادند. برای این هفته داشتم قسمت دوم مطلب قدرت تجمع را آماده می کردم که یک دفعه دیدم که محرم در راه است و جا دارد پست های متوالی را به این موضوع اختصاص دهم. همانطور که احتمالاً خبر دارید جنبش سبز در دهه محرم هم می خواهد بسان مناسبت های رسمی مورد قبول حاکمیت استفاده کند و ضمن شرکت در مراسم و آیین این دهه روح تازه ای به حرکت آزادی خواهی و ضد استبدادی ملت ایران بدمد و محرم امسال را برای اولین بار سبز کند. اما اینکه چگونه می توان به لحاظ تئوریک از محرم و قیام عاشورا که توأم با جنگ و شهادت بوده، تبیین و تفسیری سبز ارایه داد مسأله ای است که به نظر من نیاز به قرائت جدیدی از قیام امام حسین (ع) دارد. تازگی ها به این قرائت جدید فکر می کرده ام تا اینکه سازگارترین اندیشه ها در قرائت جدید قیام کربلا با اندیشه های جنبش سبز را از منظر مولوی و نظر دکتر سروش - که حدود 8 سال پیش در این زمینه نظرورزی کرده است- یافتم. اما قبل از ارایه این قرائت سبز، ترجیح می دهم 2 قرائت سیاه و سرخ که به ترتیب مربوط به روحانیون رسمی کشور - که از دوران صفویان در تبلیغات شیعه رایج شده - و دکتر علی شریعتی است را در 2 پست جداگانه ارایه دهم. قسمت های اول و دوم که به ترتیب با عناوین محرم سیاه و محرم سرخ ارایه می شود یک نوشتار به هم پیوسته است که آذر ماه سال 84 برای حدود 50 تن از دانشگاهیان، نواندیشان، روحانیان و اهالی مطالعه در شهرستان جم نوشته بودم که در پست های امروز و هفته آینده تقدیم می کنم.

تقریباً یک سال است که این سلسله نوشتار متوقف شده است و علاوه برآن موضوعاتی بوده که نیاز به شرح و بسط بیشتری داشته و قرارم بر این بوده که آنها را در نوبت های آتی بجا آورم. اولین عنوان از این سری موضوعات ناتمام، موضوع محرم و قیام کربلا بوده که اکنون در نظر دارم دنباله آن را پی بگیرم. در آن نوشتار آوردم که بزرگداشت کربلا و نهضت عاشورا جزو بخش تعلیمات دینی است و نه تعبدات دینی ( که عیناً هر بار مثل دفعات قبل برگزار می شود) و لذا می تواند غیر تکراری برگزار شود. و این نه به آن معنا است که اصل عمل تکرار نشود( مانند غذا خوردن)، بلکه به این معنا که مانند تمام امور دینی دیگر اصل آن باشد ولی چنان باشد که برای متعلم و مخاطب جنبه تکراری نداشته باشد. حال اینکه چگونه می توان مراسم عاشورا را چنان غیر تکراری کرد که برای مخاطب آموزنده باشد در حالیکه امام حسین (ع) یک جور بیشتر نیست و نمی توان این مراسم را به دلخواه تغییر داد، مطلبی است که در این نوشتار به آن خواهم پرداخت.

به نظر من در هر زمانی و در هر جامعه ای به 2 طریق می توان نگاهی نو به امام حسین (ع) داشت: یکی اجتماعی دیدن امام حسین(ع) و دیگری حسینی کردن جامعه. اجتماعی دیدن این شخصیت جاوید، به این معنا که آنچه ایشان می خواسته اند و به دنبال آن قیام کردند:

اولاً، در خور مقتضیات جامعه روز آن زمان بوده است. که اگر ایشان در موقعیت دیگری بودند مثلاً حاکم بودند، قیامشان اتفاق نمی افتاد و یا رنگ دیگری پیدا می کرد و یا اگر حاکم وقت بر اساس موازین اسلام، عادلانه رفتار می کرد، باز این امر رخ نمی داد. موقعیت های پدر و برادر ایشان گواهی بر این مدعا است.

ثانیاً، حرکت ایشان متکی بر خواست مردم بود. این طور نبود که ایشان خلق الساعه تصمیمی فردی بگیرند و به همراه اهل بیت مکرمه اعلان جنگ کنند و به میدان جنگ روانه شوند. حتماً می دانید که امام حسین (ع) قبل از حرکت، از روی نامه هایی که رجال کوفه برای ایشان به مکه فرستادند و آن حضرت را دعوت به قیام کردند؛ مسلم بن عقیل را به عنوان نماینده شخصی به کوفه فرستادند تا با خردمندان و عقلای مردم مشورت کند و از رأی واقعی آنان مطلع شود. بخشی از متن نامه ای که ایشان به همراه مسلم برای مردم کوفه فرستادند به شرح زیر است:

« .... نامه های شما رسید و آنچه نوشته بودید دانستم، سخن اکثریت شما این است که ما زمامدار نداریم و از من خواسته اید به کوفه بیایم و زمامداری شما را به عهده بگیرم اینک من برای کسب اطمینان بیشتر مسلم بن عقیل را که به وی اعتماد دارم به سوی شما می فرستم تا از نزدیک اوضاع و احوال مردم را بررسی کند و برای من بنویسد.... اگر وی بر من بنویسد که رأی بزرگان، عقلا و صاحبان فضل از شما مجتمع و متفق شده است بر همان چیزی که در نامه های خود نوشته اید که من زمامداری شما را به عهده بگیرم در این صورت من به زودی نزد شما خواهم آمد....» ( ارشاد، شیخ مفید، ص 183). لذا می بینیم که حرکت امام شهید (ع) مشروط به نظر مردم، عقلا و سیاستمداران بوده است. ممکن است پرسیده شود چرا با آنکه نهایتاً مردم کوفه حمایت نکردند، ولی باز امام قیام کردند؟ در اینجا بهتر است نظر دو عالم بزرگ، مرحوم سیدِ مرتضی و شیخ طوسی که هر دو از مراجع تقلید شیعه بوده اند، را ذکر کنم: این علما می گویند: « پس از رسیدن خبر شهادت مسلم، امام با همراهان خود به مشورت پرداخت که آیا در این حال به کوفه بروند یا برگردند؟ و نتیجه مشورت این شد که به کوفه بروند و پس از برخورد با حرّ بن یزید امام سعی کردند او را با نیروهایش قانع کند و با خودشان همراه سازند ولی حرّ قانع نشد و خواست امام را به کوفه جلب نماید و تسلیم ابن زیاد نماید ولی امام تسلیم نشدند و برنامه خودشان را تغییر دادند و تصمیم گرفتند برگردند ولی حرّ از برگشتن ایشان جلوگیری کرد و به امام پیشنهاد کرد که از طرف چپ راه کوفه به سویی بروند که نه به کوفه برسند و نه به حجاز و خودش آنها را زیر نظر بگیرد و این جریان را به ابن زیاد بنویسد و کسب تکلیف کند. امام ناچار این پیشنهاد را پذیرفتند و کاروان را به سمت چپ راه هدایت کردند و زیر نظر حرّ حرکت نمودند وقتی که به زمین کربلا رسیدند، نامه ابن زیاد که در پاسخ نامة حرّ بود رسید و به حرّ دستور داده بود امام را در یک زمین بی آب و بی پناهگاه اجباراً فرود آورد تا دستور ثانی برسد و حرّ چنین کرد و روز دوّم محرم سال 61 هجری امام را اجباراً در کربلا فرود آورد و پس از آن عمربن سعد با نیروی جدیدی آمد که مأمور خاتمه دادن به کار امام حسین (ع) بود.» علاوه بر این قول در کتاب ارشاد شیخ مفید، ص 205 آمده است که امام تا روز عاشورا حداقل 5 بار پیشنهاد مراجعت کردند. دفعه اول قبل از نماز ظهر خطاب به حرّ بن یزید و نیروی هزار نفری او بود که فرمودند: من به خواسته شما مردم به سوی کوفه آمدم که خواسته بودید زمامداری شما را به عهده بگیرم. حالا اگر شما جداً و قطعاً بر همان خواسته باقی هستید پس تعهد کنید که به من بپیوندید و در یاریم وفادار بمانید و من آماده ام خواسته شما را انجام دهم و اگر تعهد یاری و وفاداری نمی کنید و مرا نمی خواهید! من برمی گردم و به همانجا می روم که از آنجا آمده ام. دفعه آخر روز عاشورا قبل از شروع جنگ بود که امام در حالی که سوار برشتر بودند خطبه ای پر هیجان و مفصل خواندند که یکی از آن جملات این بود که: « ای مردم! اگر مرا نمی خواهید پس آزادم بگذارید تا به جایی از زمین بروم که امنیت داشته باشم.» (تاریخ طبری، جلد 4، ص 323).

البته بدیهی است که منظور نگارنده این سطور از ذکر تصمیم امام مبنی بر برگشتن ، این نیست که امام به حکومت یزید راضی شده و از امر به معروف و نهی از منکر دست بر می دارند بلکه منظور این است که امام قیامی مردمی می خواسته اند و نه هر قیامی.

ثالثاً ، به عنوان سومین نکته از اجتماعی دیدن امام حسین (ع)، اینکه نباید کار ایشان کاری فوق بشری انگاشته شود. هر چند که بعد از ایشان هیچ بشری نتوانسته است همانند ایشان حماسه بیافریند، با این حال به صلاح نیست که آن را چنان ماورائی جلوه داد که بنی بشر نتواند از آن پیروی کند. پرواضح است که برای بشر عملی عملی شدنی است که بشری باشد. اگر اعمال بزرگان و یا شخصیتهای آنها را ماورایی و فرابشری بدانیم چه توقعی از بشر می رود که بتواند اعمال آنها را انجام دهد و یا آنها را الگو قرار دهد اتفاقاً نتیجه معکوس می دهد. برای مثال شما اگر به کسی که دارد کار اشتباهی انجام می دهد، بگویید چرا این کار را می کنید مگر به رفتار امام توجه نکرده اید که ...، فوراً می گوید که اون امام بود، ما که امام نیستیم. این نتیجه فوق بشری دانستن امامان است که اعمالشان هم چنان برای ما تلقی می شود که قابل معیار نیست.

ادامه دارد ...

سرعت بهینه برای مصرف بهینه سوخت

talebmoazzeni — Thu, 10 Dec 2009 20:40:18 GMT

سرعت بهینه برای مصرف بهینه سوخت

همانطور که وعده داده بودم هر از چندگاهی مسایلی برای پروژه های درسی دانشجویان در این وبلاگ مطرح می کنم که امیدوارم برای علاقمندان رشته های مرتبط مفید فایده باشد.

یادم می آید دوران دبستان بعد از اخبار ساعت 8 صبح از رادیو سراسری برنامه ای ساعت 8 و نیم با عنوان علم و زندگی (اگر اسم برنامه را درست گفته باشم) پخش می شد که در تعطیلات تابستان به آن گوش می دادم. یک روز داشت در مورد مقدار سوخت ماشین ها و ارتباط آن با سرعت ماشین می گفت و شنیدم که سرعت 80 کیلومتر بر ساعت سرعتی است که ماشین کمترین سوخت را مصرف می کند. قبل از آن، فکر می کردم که هر چه سرعت ماشین بیشتر باشد سوخت بیشتری مصرف می کند. اکنون می خواهم مسأله ای جهت انجام یک پروژه نظری در حد پروژه های درسی روی این موضوع مطرح کنم.

در زمینه ارتباط بین سوخت مصرفی و سرعت ماشین البته تحقیقات زیادی صورت گرفته است و کارهای تحقیقاتی جالبی و جانبی زیادی حتی در کشور خودمان صورت گرفته است که می توان بعضی از آنها را آنلاین پیدا کرد. بد نیست به این لینک مراجعه کنید. به لحاظ تئوری مدل ساده ای که برای ارتباط دادن این 2 کمیت ارایه داده اند یک رابطه درجه دو غیر دینامیکی است به این صورت که می توان فرض کرد که نرخ سوخت مصرفی تابعی درجه 2 (سهمی) از سرعت است که نقطه مینیمم آن حول و حوش 80 کیلومتر بر ساعت است. مدل ساده را از آن نظر می گویم که مقدار سوخت واقعی بستگی به شرایط دیگری مثل اصطکاک ماشین با هوا و زمین، فراز و نشیب مسیر حرکت، دمای محیط و ... دارد. اما برای سادگی با تقریب خوبی می توان همان مدل ساده را به کار گرفت. بنابراین مقدار کل سوخت مصرفی را می توان از طریق انتگرال گیری روی تابع سوخت که متغیر و المان انتگرالش به ترتیب سرعت و زمان است، بدست آورد.

با این مقدمات و مفروضات مسأله به این صورت تعریف می شود: فرض کنید اتومبیلی می خواهد از حالت سکون شروع به حرکت کند و طی پیمودن مسیر مستقیم و مسطحی به مقصدی برسد و در آنجا بایستد. در این نقل مکان می توان 3 نوع حرکت متوالی را در نظر گرفت: ابتدا حرکت شتابدار ثابت به مدت تی یک، سپس حرکت یکنواخت (سرعت ثابت) به مدت تی دو و نهایتاً حرکت شتابدار منفی (برای سادگی، شتاب ثابت) به مدت تی 3. حال هدف این است که این 3 زمان را طوری تنظیم کرد که مقدار کل سوخت مصرفی مینیمم شود. توجه شود که از آنجاییکه اطلاعی از ضرایب معادله سوخت بر حسب سرعت نداریم این پارامترها را ثابت و معلوم فرض کنید طوری جواب نهایی بر حسب این پارامترها بدست آید.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

کامنت بسیار خوبی از یکی از خوانندگان وبلاگ به نام فرهاد داریم که ترجیح می دهم ضمن نشان دادن آن،توضیحاتی در مورد نکات مطرح شده در آن بدهم.

با سلام و تشکر برای موضوع جالبی که مطرح کردید.

خود من بارها به صورت غیر تخصصی و فقط با دانش دبیرستانی به این مسئله فکر کرده ام. برای اینکه صورت مسئله مطرح شده بر من و احتمالا برخی دیگر از دوستان روشن شود، چند نکته را اینجا مطرح میکنم:

1. تصور من این است که به شرط احتراق کامل و ثابت بودن دور موتور، هر چه سرعت پایین تر باشد، نرخ مصرف سوخت (زمان /میزان مصرف) کمتر است. در حالت حدی فرض کنید خودرویی به مدت 10 دقیقه در حالی که موتور آن روشن است، جایی توقف کرده است. در همین مدت خودروی دیگر با سرعت 80 کیلومتر در ساعت در جاده ای در حال حرکت است. گمان نمیکنید مصرف سوخت اتومبیل در حال حرکت بیشتر از مصرف اتومبیل در حال سکون باشد؟ حال به جای سکون، تصور کنید اتومبیل مذکور با سرعت 20 کیلومتر در ساعت در حال حرکت است باز هم به گمان بنده مصرف اتومبیل کند تر کمتر است.

2. متاسفانه لینک درج شده باز نشد ولی فکر میکنم در رابطه درجه دوم ذکر شده منظور از نرخ مصرف سوخت ، میزان مصرف بر واحد مسافت باشد نه میزان مصرف بر واحد زمان. اگر اینگونه باشد، برای محاسبه مقدار کل سوخت مصرفی،باید از تابع سوخت که تابعی از سرعت است در مسافت مورد نظر انتگرال گرفت یعنی المان انتگرال گیری مسافت است نه سرعت و نه زمان.

از جمع بندی 1 و 2 میتوان گفت، هر چند خودروی با سرعت 20 کیلومتر بر ساعت، در مقایسه با خودروی با سرعت 80 کیلومتر بر ساعت، در طول یک ساعت رانندگی، سوخت کمتری مصرف میکند، با توجه به اینکه برای طی مسافتی مشخص، زمانی که خودروی کند تر نیاز دارد 4 برابر زمانی است که خودروی تند تر برای طی همان مسافت نیاز دارد، این که خودروی با سرعت 80 کیلومتر بر ساعت در کل سوخت کمتری مصرف میکند، دور از انتظار نیست.

3. در مورد مسئله مطرح شده در پاراگراف 3، با مدل ساده مطرح شده، و از آنجا که محدودیت چندانی مطرح نشده، آیا نمیتوان گفت که T1 باید حد اقل ( در صورت امکان صفر) باشد در حالی کی T3 باید حد اکثر باشد؟( توجه کنید که در عمل در هنگام پایین آوردن بوسیله ترمز و یا رها کردن پدال گاز و استفاده ار اصطکاکهای موجود، مصرف سوخت به حد اقل میرسد و حتی میتوان با خاموش کردن موتور آن را به صفر رسانید). T2 نیز با دانستن سرعت بهینه ( 80 کیلومتر بر ساعت)، مسافت، T1 , T3 قابل محاسبه خواهد بود.

با سلام به فرهاد عزیز

بسیار تشکر می کنم از توجه دقبق و علمی شما به این مسأله.

اجازه بدهید که ابتدا یکی از اشکالات وارده شما در انتگرال گیری را اصلاح کنم، بله المان انتگرال، سرعت نیست، در این متن هر 2 را (متغیر و المان) را با هم ذکر کردم، در حالیکه منظورم انتگرال گیری روی فاصله زمانی بود لذا قاعدتا المان انتگرال زمان خواهد بود. پس این را اصلاح می کنم.

بله بند 1 شما را کاملا قبول دارم. اگر نرخ سوخت مصرفی بر واحد زمان باشد می توان اثبات کرد که هر چه سرعت بیشتر باشد نرخ سوخت مصرفی در واحد زمان ییشتر است، دلیلش را می توان از قانون بقای کار و انرژی فهمید. اما اگر نرخ مصرف بر حسب مسافت باشد یعنی آن چیزی که استاندارد نرخ مصرفی است و با آن ماشین ها را از نظر بازدهی سوخت مقایسه می کنند، آن موقع مقدار کل مصرف بهینه در یک مسافت مشخص در سرعتی حدود 80 خواهد بود که منظور بنده در این مطلب بود. یعنی منظور از سوخت مصرفی بهینه در ابتدای این مطلب نرخ سوخت نیست بلکه خود سوخت مصرفی است. این طور می توان گفت که اگر ماشینی با سرعت مثلا 20 حرکت کند برای پیمودن یک مسافت مشخص سوخت بیشتری نسبت به حالتی که با سرعت 80 حرکت کرده است مصرف می کند. چون که در حالت اول 4 برابر بیشتر در حرکت بوده است که شما هم به آن اشاره کردید.

بله در آن گزارش، منظور از نرخ سوخت مصرفی، سوخت بر واحد مسافت است و نه زمان، اما برای حل این مسأله می توان از طریق نرخ زمانی هم به حل آن دست یافت. فرض کنید (E(v نرخ زمانی مصرف سوخت در سرعت v باشد در این صورت می توان گفت که المان سوخت مصرفی در مدت زمان المان تی برابر است با (E(v ضربدر در المان تی. حال با انتگرال زمانی از 2 طرف این معادله می توان مقدار کل سوخت مصرفی بین 2 زمان دلخواه را بدست آورد.

در مورد بند 3، بله می توانم تصور کنم که با کوچک تر کردن این زمان سوخت کمتری مصرف می شود چون که هر چه زودتر به سرعت بهینه برسیم تا زمان بیشتری از مسافرت در سرعت بهینه انجام شود. ولی چه کنیم که زمان تی 1 اجتناب ناپذیر است به هر حال همانطور که می دانید هر متحرکی که از حال سکون شروع به حرکت می کند حرکتی شتابدار خواهد داشت مگر آنکه فرض کنیم که متحرک بتواند شتاب بی نهایت بگیرد.

با ثابت فرض کردن شتاب در قسمت سوم مسیر، خاموش کردن ماشین نکته ای است که می تواند برای حل مساله مورد توجه قرار گیرد. یعنی در قسمت انتهایی مسیر سوختی مصرف نمی شود ولی باید در نظر داشته باشیم که هر چه زودتر ترمز شود( قبل از نقطه مقصد) ممکن است اتومبیل به مقصد نرسد. بنابراین تی 2 و تی 3 نمی توانند از هم مستقل باشند.

دوباره از ذکر نکات اصلاحی و مهم شما تشکر می کنم.

16 آذر سرخ 32 و 16 آذر سبز 88

talebmoazzeni — Sun, 06 Dec 2009 20:46:18 GMT

16 آذر سرخ 32 و 16 آذر سبز 88

نخستین 16 آذر سبز حداقل از یک نظر حکم 16 آذر نخستین دارد و آن اعتراض دانشجویان به کودتا و حمایت قدرت خارجی از رژیم استبدادی وقت است. آن واقعه سه شهید داشت که به درستی نماد مبارزه با استبداد شدند. امسال 16 آذر هم در وضعیتی مشابه به سر می بریم: کودتایی دیگر از طریق انتخابات و به کمک حامیان داخلی استبداد و حمایت قدرتی خارجی دیگر به نام روسیه. شاید آن موقع ها کمتر کسی باور می کرد که اصلاً کودتایی شده و یا دست خارجی در کار بوده اما به تدریج که مبارزات ضداستبدادی نخبگان عمیق تر و وسیع تر شد و پرده های اسرار استبدادیان کنار رفت به تدریج نخبگان و سپس توده ها از ماهیت آن حوادث باخبر شدند. اما امروز بعد از 56 سال آیا ما دانشجویان باز می توانیم چنین رسالتی را ایفا کنیم و به نفع ملت و دولتی ملی حرکتی کنیم و راه آزادی خواهانمان را ادامه دهیم، یا اینکه مثل بعضی باید بگوییم دانشجو هم دانشجو قدیم؟ در این نوشتار سعی می کنم نکاتی را در باب آنچه برای ادامه دادن راه آزادی و حاکمیت ملت به صلاح ما و ملت ما است برای خود و دیگر دانشجویان کشورمان بیان کنم.

1. تجربه نشان داده که دانشجو قشری آرمانگرا است و یا حداقل نسبت به دیگر اقشار آرمانگراتر است. از آنجا که بیشتر با تئوری، نظریه و فضاهای تمیز سروکار دارد تمایل و توقع دارد که بیرون از محیط دانشگاه هم مثل داخل دانشگاه ببیند و بخواهد. وجه مثبت این خصوصیت آگاهی از هدف و مسیر آینده و نیز داشتن انگیزه و انرژی جهت حرکت به سمت آن آرمانها است. انسانها معمولاً به سمت آرمانها و امیالها حرکت می کنند و نقاط روحیه بخش آنها آرمان هایی است که به آنها دل می بندند. اما وجه منفی آرمانگرایی، فاصله ای است که دانشجو با واقعیت های موجود جامعه احساس می کند که این می تواند یا منجر به سرخوردگی و بی تفاوتی نسبت به اوضاع جامعه شود و یا منجر به حرکت های رادیکالی و خارج از ظرفیت جامعه شود که معمولاً چون به ناکامی می انجامد هزینه هایی هم متوجه فعالیت های سیاسی و اجتماعی همتایان و دیگر اقشار جامعه می کند. از این رو، توجه آگاهانه به نحوه ابراز مطالبات و احقاق حقوق و اعلام اعتراضات می تواند دانشجو را به نقطه بهینه ای برای فعالیت و در صحنه بودن همیشگی برساند.

2. 16 آذر یکی از تاریخ هایی است که بیداری و آگاهی عمومی دانشجویان یک قدم به جلو می رود. همه ساله در این تاریخ نخبگان فکری و سیاسی جامعه به دانشگاه دعوت می شوند و ضمن همسخنی با همسنخان خود و روشنگری های لازم، نقشه راه آینده را هم تاحدی ترسیم می کنند تا با تلفیق علم و تجربه راه حرکت آینده روشن تر شود.

3. دانشجویان در مواجهه با جامعه حامل آگاهی ها، نظریه ها و اطلاعات هستند و برای همنوعان بیرون از دانشگاه خود حامل پیام هایی از دنیای علم و آگاهی و روشنفکری هستند. آنها به سان مولکولهایی از دانش و آگاهی هستند که ارتباطات بین مواد مختلف جامعه را برقرار می کنند. رسالت اجتماعی و سیاسی دانشجو تنها درافتادن مستقیم با حاکمیت و دولت نیست بلکه مهمتر از آگاهی بخشی حضوری در میان اقشار جامعه است. خصوصاً در جامعه ای که گردش آزاد اطلاعات وجود ندارد. متأسفانه ساختار حاکمیت و بافتار جامعه چنان است که نه روشنفکران مولد اندیشه می توانند مستقیماً با مردم صحبت کنند و نه روزنامه نگاران و روزنامه ها و رسانه های آزاد می توانند اطلاعات واقعی را انعکاس بدهند. در چنین شرایطی این دانشجویان هستند که رسالت توزیع و توضیح مفاهیم و مباحث درجه و نو یک جامعه را به صورت رو در رو میان اعضای خانواده و اطرافیان خود به عهده دارند.

4. 16 آذر امسال با مفهوم جدیدی به نام شبکه اجتماعی آشنا شده است. شبکه اجتماعی ساختاری جدید برای ایجاد اتحاد هر چه بیشتر دانشجویان با همدیگر و نیز با جامعه اطراف و بستگان خود است. شبکه توری است که اگر جایی از آن یک بار دیگر مثل 18 تیر 78 پاره شود، باز جاهای دیگر آن کار می کند. 16 آذر امسال می تواند مبدأیی برای شبکه سازی داخلی دانشگاه ها در داخل دانشگاه ها و بین شبکه سازی در خارج از دانشگاه، بین دانشگاه ها با هم دیگر و مردم باشد طوریکه نقاط مختلف جامعه به وقایع دانشگاه ها متصل شوند تا نهایتاً دانشگاه ها مبدأ همه تحولات شوند.

5. قرار است 16 آذر امسال نماد سبز به خود بگیرد که همانند نماز جمعه سبز، از آن به عنوان یکی از ایام سبز در تاریخ کشورمان یاد شود. در سبز بودن، مهمترین اصل اعتراض مسالمت آمیز و عاری از خشونت است. از این رو نه تنها درست نیست که دست به خشونت زد بلکه حدالمقدور نباید کاری کرد که استبدادی های خشونت طلب به خشونت تحریک شوند. باید شعار دوستی و برابری و برادری داد. باید استبدادی ها را هم دعوت به دوستی کرد تا احساس حقارت نکنند. باید نفرت ها را با شادی های این تجمعات خالی کرد. نباید کسی احساس کند که دارد از جامعه حذف می شود. نباید کسی احساس کند که مطالبات سبز برای کسی سیاهی می آورد. نباید کسی احساس کند که سبز ها به دنبال شکست کسی هستند و یا می خواهند جگرشان را خنک کنند. نباید کسی احساس کند که با پیروزی سبز ها کسی در خطر قرار می گیرد. بلکه همه احساس کنند که پیروزی سبزها غلبه عطوفت، رضایت، شادی و امید بر خشونت، نارضایتی، اندوه و یأس است.

6. در پایان برای آنها که معتقدند دانشجو قشری علمی و فکری است و نه سیاسی، خیلی خلاصه بگویم که دانشجو 365 روزش علمی بود ولی یک روزش سیاسی شد و آن روز روزی بود که نظامیان به دانشگاهیان حمله کردند اما دانشجویان جلوی آنها را گرفتند. آن روز روزی نبود جز 16 آذر. این روز روزی سیاسی است که اگر این روز نبود دیگر دانشگاه معلوم نبود که جای علم بود و یا حتی سیاست که شاید جای نظامی ها بود. پس همه، این روز را بزرگ بداریم تا جاییکه نظامی ها نتوانند بر ما بزرگی کنند.

با پاسداشت این روز بزرگ

گفتگو با 2 جوان مسیحی

talebmoazzeni — Fri, 04 Dec 2009 00:38:18 GMT

گفتگو با 2 جوان مسیحی

شنبه این هفته هنگام برگشتن از خرید، سر یک چهار راه نرسیده به منزل با 2 جوان کت و شلوار و کراوات پوشیده مواجه شدم. جلو آمدند و سلام کردند، فهمیدم کاری دارند، بی درنگ به ذهنم آمد که می خواهند در مورد دین و عیسی و مسیحیت صحبت کنند. حدسم درست بود. قدری صحبت کردیم چون وقت نداشتم، قرار شد بقیه را روز شنبه آینده زنگ بزند و ادامه دهیم. در این نوشتار می خواهم گفته ها و نکته هایی در این باره ذکر کنم.

1. جوان اولی از لهجه و صورتش معلوم بود که آمریکایی نیست. شروع کرد و پرسید وقت داری در مورد مسیحیت و عیسی و برنامه هایی برای بهتر زندگی کردن بدانی؟ آیا در مورد اینها چیزی شنیده ای؟ گفتم بله، اما الآن زیاد وقت ندارم. گفتم دین مسیحت را تا حدی می شناسم پیامبرش عیسی است. گفت آیا تو مذهبی هستی؟ گفتم بله، مسلمان هستم. تا گفتم مسلمانم چهره اش شاد شد و ابراز خوشحالی کرد. گفت کجایی هستی و اینجا چه کار می کنی؟ گفتم ایرانی هستم. همچنین تا گفتم دانشجوی دکترای برق هستم و در دانشگاه این شهر درس می خوانم باز خوشحال شد.

2. نمی خواستم با آنها بحث کنم اما گفتم که در مورد مسیحیت شنیده ام که شما معتقدید عیسی فرزند خدا است. اما من معتقد نیستم. معتقد هستم که خدا فرزند ندارد و این البته نه تنها عقیده من است بلکه عقیده همه مسلمانان است. خواست چیزی بگوید که جوان دومی - که از لهجه اش معلوم بود که آمریکایی است - جلو آمد و گفت ما می توانیم در این مورد با هم صحبت کنیم، اگر وقت داری قراری بگذاریم تا بیشتر صحبت کنیم. گفتم چون درس می خوانم چندان وقت ندارم ولی می توانیم هفته آینده شنبه ساعت 11 صحبت کنیم. قبول کرد و قرار شد زنگ بزند.

3. قبل از بحث بالا همان جوان اولی پرسید: آیا به خدا اعتقاد داری؟ گفتم بله. این سؤال برایم جای تعجب داشت که چطور وقتی که او می داند من مسلمان هستم باز چنین سؤالی می پرسد. یک لحظه به این فکر کردم که اینها مگر چه تصوراتی از مسلمانان دارند؟ آیا مسلمانی را هم مثل مارکسیست بودن در حد یک ایدئولوژی می دانند که ممکن است معتقدان به آن به خدا اعتقاد نداشته باشند؟ (یعنی مسلمانی را یک مقوله بدانند و اعتقاد به خدا را مقوله دیگری؟). اگر این بحث بعداً مطرح کنند می خواهم توضیحاتی در این زمینه بدهم و بگویم که ما در ایران 2 نوع مسلمانی داریم: مسلمانی نوع اول نه دنیای فرد را تضمین می کند و نه آخرت او را. خدا فرد را آزاد می گذارد طوریکه هم دنیا و هم آخرتش بستگی به خودش دارد و به اندازه ای که تلاش می کند و کار نیک انجام می دهد و عبادت می کند به خدا نزدیک می شود، ولی با این حال تضمینی برای آبادی این دنیا و آن دنیایش ندارد و نمی تواند ادعا کند که خدا از او راضی است و او را به بهشت می برد. چون اجابت و قضاوت نهایی با خدا است. اما مسلمانی نوع دوم برخلاف اولی که نه دنیای مسلمان تضمینی است و نه آخرت او، حداقل دنیای مسلمان تضمین شده است. اگر از این نوع مسلمان باشی، دیگر دغدغه دنیوی نداری: هم معیشت داری، هم مسکنت داری، هم مکسبت داری و هم مرتبت داری. حتی مدرکت هم به سهولت وصول می کنی.

4. آخر کار، پرسیدم شما برای کلیسا کار می کنید؟ گفتند بله، ولی پرداخت نمی شویم، فقط داوطلبانه چنین فعالیت هایی می کنیم. گفتم بسیار خوب است و معتقدم کار دین کار عشق است و عشق کاری به پول ندارد.

5. نهایتاً همان جوان اولی گفت من دوست دارم زبان فارسی یاد بگیرم. آخر سر برای خداحافظی کلمه خداحافظ را به درستی گفت و رفت. جوان دومی هم کارتی را که اسم و شماره تلفنش را روی آن نوشته بود به من داد. از رفتار خوب و سعه صدری که این 2 جوان از شنیدن چنین نظر مخالفی از خود نشان دادند قدری تحت تأثیر قرار گرفتم. قطعاً واکنش به حرفی که مسلمات یک دین را زیر سؤال ببرد کار راحتی نیست. به این فکر افتادم که بعد از این تماس تلفنی، اگر فرصتی شد حداقل یکی از آنها را به منزل دعوت کنم که بتوانیم در مورد این 2 دین بیشتر صحبت کنیم و البته فیلم هم بگیرم.

6. 2 ماه اول سال اول که با یک دانشجوی آمریکایی دیگر آشنا شدم و چندین قرار در دانشگاه گذاشتیم و در مورد موضوعات مختلف منجمله دین صحبت می کردیم تا حد زیادی اخلاق یک آدم مقید مسیحی دستم آمد که قابل تحسین بود. با درخواستی که از او کردم یک بار با هم به کلیسیا رفتیم. در آنجا هم از داخل کلیسا قدری با نحوه ی عبادت آنها آشنا شدم که اگر زمانی فرصتی شد در این باره مطلبی می نویسم.

7. غیر از این 2 جوان، خانمی هم قبلاً می آمد جلوی در منزل و هر بار در مورد موضوعی از کتاب انجیل صحبت می کرد و بروشورهایی هم می داد که حاوی آموزه های اخلاقی و دینی بود. تا آنجایی که دیده ام مبلغان مسیحی به در خانه ها می روند و از این طریق برای این دین تبلیغ می کنند. روش و منش و ادبیات این دینداران جهت جذب دیگران جالب است. هیچ جا به شکل دستوری، به کسی نمی گویند فلان کار را باید بکنی یا فلان کار را حق نداری بکنی، آن هم در شهری که می گویند شهر گناه، به کسی که کار گناه می کند سیلی نمی زنند و یا جایی را تخریب نمی کنند و مانع کار کسی نمی شوند. با ظاهری با نرم جامعه و هم تیپ دیگر شهروندان و بیانی خوش، مطالب خود را به دیگران منتقل می کنند.

8. بعضی وقت ها در محیط دانشگاه دیده ام که چند آدم میانسال در کنار مسیرهای تردد دانشجویان ایستاده اند و کتاب انجیل و جزوه های مسیحی به دانشجویان می دهند.

پاسخ به کامنتی از مطلب 13 آبان و آب

talebmoazzeni — Sun, 29 Nov 2009 23:26:18 GMT

پاسخ به کامنتی از مطلب 13 آبان و آب

چندی پیش در وب سایت چگاسه ذیل مطلب 13 آبان و آب، کامنتی انتقادی از طرف کسی به نام علیرضا گذاشته شد که ترجیح دادم آن کامنت و نیز پاسخ خودم را در اینجا بیاورم.

علیرضا:

" هر سخن جایی و هر نقطه مکانی دارد... با سلام خدمت آقای مؤذنی، من همیشه برای شما به عنوان یک نخبه علمی احترام قائلم، اما فکر نمی کنید که مصداق گفته امام شما باشید که فرمودند:"اینها می گویند شوروی تا آمریکا فراموش شود و حساسیت بر روی آمریکا کم شود"، عده ای این موضوع را علنی فریاد می زنند و فریاد مرگ بر روسیه سر می دهند و عده ای نیز مثل شما با بازی با کلمات، موضوع کم شدن سفره ی آب زیر زمینی را پیش می کشند!!! در جای دیگری از نوشته ی خود آورده اید که مناسبت هایی مثل 22 بهمن، 13 آبان و روز قدس، زنده کردن حس دشمنی و حمایت از مقامات نظام است، باید به عرض برسانم که مبارزه با استکبار و استکبار ستیزی که نمودش در دنیای امروز آمریکا و هم پیمانانش است، مسئله ایست که دین و مکتبم مرا به آن سفارش کرده است ،"اشداء علی الکفار و رحماء بینهم"، خوشبختانه من هنوز به اندازه ی بعضی ها روشنفکر نشده ام که ولایت فقیه را قبول نداشته باشم، ختم نبوت را جایز ندانم، قرآن را مخصوص دوره ی جاهلیت و اعراب بدانم و خیلی چیزهای دیگر که به درصد روشنفکری آدم می افزاید، لازم به ذکر است که من نه طرفدار احمدی نژادم و نه منافع در معرض خطری دارم که بخواهم بخاطر آنها، این حرفها را بزنم و دوستانه به شما عرض می کنم که شمایی که حرفتان تا حدی در مردم تاثیر گذار است، در مقابل هر حرفی که میزنید مسؤلید."

با سلام به علیرضای عزیز. هم از لطف شما تشکر می کنم و هم از توجه انتقادآمیز شما. امیدوارم که در همه مسایل دیروز و امروز و فردای دنیا نگاهی انتقادی داشته باشی تا خدای نکرده مثل بسیاری دچار دگم و تحجر و توهم نشوی. باری باید عرض کنم که شعار مرگ بر شوروی بجای مرگ بر آمریکا اولین بار توسط هاشمی رفسنجانی حمایت شد که خودش در خاطراتش آورده که ما می خواستیم این را مطرح کنیم ولی امام موافق نبود. البته باید توجه داشت که مرحوم امام خمینی در حیات سیاسی خود به کرار سخنان و نظریاتی داشته که مورد قبول اطرافیان و یاران وی نبوده اما با مشورتی که آنها با وی می کردند وی را راضی می کردند. یعنی خود ایشان اعتقاد نداشت که سخن و فکرش در همه موارد عین حق است. اگر این طور است که است چرا همه سخنان وی را باید حق و حجت دانست؟ آیا فکر نمی کنی که اگر الآن زنده بود در بعضی از نظریات قبلی خود تجدید نظر می کرد؟ همچنانکه در 8 سال حاکمیت این چنین بود. مثلاً در جنگ ایران و عراق مگر نگفته بود که ما تا آخرین نفس و آخرین نفر می جنگیم ولی دیدیم که نهایتاً به قول خودشان جام زهر نوشید و قطعنامه را پذیرفت. و یا مثلاً در مورد برخورد عربستانی ها با ایرانی ها مگر نگفته بود که ممکن است ما با آمریکا رابطه برقرار کنیم ولی با عربستان نه. از طرفی هم نظر نبودن مردم با او هم خلاف محسوب نمی شد. مثلاً با اینکه ایشان در انتخابات ریاست جمهوری به دکتر حبیبی رأی داد و رقیب وی (دکتر بنی صدر) با کسب۱۱ میلیون رأی از مردم توانست اکثریت آرا را بدست آورد، ولی کسی نگفت مردم از خط انقلاب خارج شده اند. خودش هم این چنین نگفت.

در مورد استکبار نامیدن آمریکا در جهان توجه کنیم که این نماد را فقط رهبران کشور ما و چند کشور کم جمعیت دیگر علم کرده اند که آمریکا استکبار است. چه به لحاظ تعداد کشورها و چه به لحاظ تعداد جمعیت این کشورها به نسبت کل دنیا این رقم به 5 درصد هم نمی رسد. علاوه بر آن، به این هم توجه کنیم که این شعارها و برانگیختن احساسات اینچنینی برای عده زیادی یک شغل است و نان آنها در همین است که این چنین تبلیغ کنند نه اینکه این طرفداران واقعاً اعتقادی به این حرف ها و شعارهای رسمی حکومت داشته باشند. حتماً می دانی که یکی از بزرگترین مشکلات ما بیکاری است حذف این شعارها و اعمال مربوطه معادل تعطیلی بسیاری از دفاتری می شود که هزاران نفر دارند در آنها کار می کنند. در کشور ما برای خیلی ها نه هیچ شغلی جز همین کارها می توان پیدا کرد و نه مثلاً اشتغالی تولیدی برای کار کردن چنین آدم هایی می توان ایجاد کرد. تازه برای ایجاد هر شغل تولیدی میلیون ها تومان پول نیاز است. از طرفی به قول بعضی ها اینها هم حق دارند از ثروت این مملکت ارتزاق کنند. در مورد آمریکا و روسیه اگر بخواهیم نگاهی مقایسه ای کنیم، می پرسم که روسیه هم مثل آمریکا یک قدرت بزرگ است و به اندازه قدرتش در کشورهایی که توانسته، اربابی گری کرده و می کند و روی ایران هم توانست نه تنها پول هنگفتی بابت فعالیت های هسته ای از ما بگیرد و بعد از یک دهه و بل بیشتر، هنوز حتی یک نیروگاه را تمام نکند (مگر ساخت یک نیروگاه چقدر طول می کشد؟) بلکه از آن دور دورا حق و امتیاز ویژه ایران را از دریای خزر هم کم کرده است. در برنامه های هسته ای هم از همان اول سیاست هایی پیشه کرد که پرونده اتمی ایران به شورای امنیت رفت و بعدش هم هیچکدام از قطعنامه ها را وتو نکرد. آیا این استکبار نیست؟ آیا برای ما معنی استکبار فقط لشکرکشی و جنگ افروزی است که فقط آمریکا را استکبار بدانیم؟ مگر استکبار جز این است که طرف هر چه گفت همان باشد و همان بشود؟ حال روسیه جز این با ما چه کرده است؟

در مورد روشنفکری هم این را عرض کنم که روشنفکری به قبول نداشتن ولایت فقیه نیست. مثلاً مرحوم مطهری ولایت فقیه را قبول داشت ولی روشنفکر بود. آقای خاتمی هم ولایت فقیه را قبول دارد ولی روشنفکر است. به قبول نداشتن قرآن و پیامبر هم نیست، انسانهای زیادی هستند که این 2 را قبول ندارند ولی اندیشه ای ندارند. روشنفکر بودن به این است که آدم فکرش دست دیگری و یا متکی به سخن دیگری نباشد. بله قبول دارم که حرف های من اشتباه دارد و همه روشنفکران نظریات خطادار دارند اما بهتر است هر یک از مردم با همان عقلی که خدا به آنها داده این خطاها را تشخیص دهند تا همه آنها از این نعمت خدادادی (عقل) استفاده کرده باشند و نه فقط روشنفکران. پس مردم کی باید از عقلشان استفاده کنند؟ دور از گوشمان، بعد از مرگشان؟

با تشکر دوباره از شما.

نمایشگاه هوایی آمریکا در لاس وگاس

talebmoazzeni — Fri, 27 Nov 2009 00:14:18 GMT

نمایشگاه هوایی آمریکا در لاس وگاس