تبریک به یک ملت و تقدیر از 4 تن

تبریک به یک ملت و تقدیر از 4 تن

     به عنوان یک دانشجوی ایرانی دور از وطن، پیروزی کاندیدای موج آفرین ملت، مهندس میرحسین موسوی را به همه هموطنان عزیزم تبریک می گویم. بگذریم که ساعاتی بعد از انتخابات، دولت چیز دیگری اعلام کرد که ربطی به انتخابات نداشت. هر چند خودم نتوانستم رأی دهم اما آسوده ام که توانستم نظرم را به برخی از هموطنانم بدهم و از طریق فضای مجازی برای دوستان و یارانم انگیزه ای را سبز کنم تا شاید فکری برآید و دلی را برباید و تردیدی را بزداید. همسرم هم در این مدت مثل خودم به این فضا می آمد و رأی هر شخصیتی را می پایید و آن را نشانی از شخصیت وی می نامید.   

این انتخابات را از چند نظر متفاوت با همیشه دیدم:

1. شور و نشاط و نشانه های امید در روحیه مردم در حدی بود که تبدیل به موج شد.

|+|

حکومت اصلاح پذیر و اصلاحات حاکمیت پذیر

حکومت اصلاح پذیر و اصلاحات حاکمیت پذیر

     در انتخابات ریاست جمهوری امسال با 3 دو راهی پیش رو هستیم: دو راهی شرکت کردن یا شرکت نکردن، دو راهی انتخاب کاندیدایی اصلاح طلب یا اصولگرا و دو راهی انتخاب هر یک از 2 کاندیدای این طیفها.  در این نوشتار در نظر دارم در مورد 2 راهی اول بنویسم و تبیین کنم که بر خلاف انتخابات 4 سال پیش که بسیاری از فعالان سیاسی معتقد به عدم شرکت در انتخاب بودند، این بار شرکت در انتخابات همراه با انتخاب گزینه ای اصلاح طلب به صلاح اوضاع مملکت خواهد بود.  

|+|

دوم خردادی های دموکرات و دوم خردادی های جمهوریخواه

دوم خردادی های دموکرات و دوم خردادی های جمهوریخواه

  این یادداشت را برای هفته نامه نسیم جنوب نوشته ام. قبل از ارایه این مطلب، خواستم در پاسخ به آن دسته از هواداران شیخ اصلاحات که معتقدند حمایت اکثر احزاب اصلاح طلب از آقای موسوی فقط به خاطر حمایت آقای خاتمی از ایشان است و یا بخاطر لجاجت با آقای کروبی است، بگویم که اشخاص مستقلی چون دکتر ابراهیم یزدی، دبیرکل نهضت آزادی ایران، دکتر علامعباس توسلی، عضو ارشد نهضت آزادی ایران، عزت الله سحابی، رییس شورای فعالان ملی- مذهبی، دکتر حبیب الله پیمان، دبیرکل جنبش مسلمانان مبارز، دکتر علیرضا رجایی از فعالان ملی مذهبی،دکتر عباس میلانی، دکتر هاشم آغاجری، دکتر صادق زیباکلام، دکتر سعید لیلاز، دکتر مصطفی ملکیان، دکتر محسن کدیور، دکتر سعید حجاریان (تئوریسین فشنگ خورده ی اصلاحات)، لطف اله میثمی، اعظم طالقانی و محسن مخملباف هم از مهندس موسوی حمایت کرده اند.  

  سؤال اساسی این نوشتار این است که برای تحقق بخشیدن به دموکراسی، کدامیک مهمتر است؟ جمهوری خواه بودن یا دموکرات بودن؟ اگر کسی عقیده به جمهوریت داشته باشد اما در عمل فرد دموکراتی نباشد، آیا می توان به او اعتماد کرد؟ چنین فردی تا چه حد در دموکراتیزاسیون و یا تحقق دموکراسی موفق است؟ به لحاظ تئوری به نظر نگارنده برای رسیدن به دموکراسی، جمهوریخواه بودن به تنهایی کافی نیست بلکه دموکرات بودن شرط عملی و نهایی این فرآیند است.  

    انشعاب جبهه دوم خرداد به 2 شاخه خاتمی و کروبی تا حدی ماهیت های جمهوریخواهی و دموکراتیکی  بسیاری از اشخاص شاخص این جنبش سیاسی اجتماعی را نشان داد. نوع انتقادها  و توسل به شیوه های غیر دموکراتیک برخی از این اشخاص مشخص کرد که چه کسانی فقط جمهوری خواه هستند و چه کسانی دموکرات هستند. همچنین جدا شدن برخی از چهره های جنبش دوم خرداد از حزب متبوع خود مشخص کرد که این اشخاص تا چه حد می توانند در کنار همفکران خود کار جمعی کنند و در یک چارچوب دموکراتیک (رأی اکثریت) پیش روند و همینطور تا چه حد خود فکر می کنند و بر اساس فکر فردی خود عمل می کنند. به نظر می رسد که بخشی از فعالان سیاسی ما در مرحله تمرین دموکراسی هستند. آنهایی که علاقمند به کار جمعی هستند در یک جبهه قرار گرفته اند که تاکنون با هم بوده و کاری جمعی می کرده اند و عده ای دیگر هم خواهان پیگیری آرمانها (جمهوری خواهی و ...) با نظریه پردازی های خود در جبهه ی دیگر قرار گرفته اند و به تدریج می خواهند کاری با یک نفر پیش ببرند و بجای دموکراسی با هم، دموکراسی با من پیش ببرند. از این رو نگارنده حامیان خاتمی (موسوی) را دوم خردادی های دموکرات و هواداران کروبی را دوم خردادی های جمهوری خواه می نامد. در این بین حمایت افراد و گروه هایی نظیر نهضت آزادی ایران و فعالان ملی مذهبی - که سابقه جمهوری خواهی و رفتار دموکراتیک از دهه ها قبل از انقلاب دارند- از هر 2 جبهه خاتمی(موسوی) و کروبی نشانه ای از بهره بردن آنها از تمام ظرفیت های دموکراتیک و جمهوری خواهی این 2 جبهه در پیشبرد دموکراسی در کشور است. این بزرگان نه فقط به جمهوری خواهی جبهه کروبی نگاه کردند که آن را کافی بدانند بلکه رفتار دموکراتیک و جبهه ای رفتار کردن احزاب اصلی و متحد دوم خرداد را هم مورد اعتنا قرار دادند. به زعم نگارنده با نگاهی خوشبینانه شکاف درونی جبهه دوم خرداد از چند نظر حایز اهمیت است:

1. افزایش کیفیت و شفافیت در دیدگاه ها و برنامه های جبهه های اصلاحات: با وجود یک جبهه اصلاح طلب، در انتخابات فقط یک برنامه برای اصلاح امور کشور ارایه می شود و کیفیت آن در مقایسه با برنامه های اصولگرایان ارزیابی می شود. اما در روش 2 جبهه ای هر کدام سعی می کنند که برنامه دقیق تر و عملی تری ارایه کنند.  

2. کاهش بخت پیروزی اصولگرایان در انتخابات: با توجه به اینکه اکثریت مردم ایران افکار اصلاح طلبی دارند به لحاظ تئوری با 2 شاخه شدن اصلاح طلبان و فعالیت گسترده تر در جامعه، رأی های اصلاح طلبی به حدی می رسد که با توجه به وجود قانون اکثریت مطلق آرا  امکان پیروزی اصولگراها در دور اول کمتر و پیروزی در دور دوم برای یکی از این 2 جبهه بیشتر می شود.

3. کاهش شدت تخریب: با وجود 2 گروه اصلاح طلب در انتخابات، شدت تخریبهای وارد بر آنها تقسیم می شود.

4. بهره مندی هر یک از جبهه ها از نقدهای مدرن طرفین: با وجود یک جبهه ای بودن اصلاحات، نقدها بیشتر از جانب اصولگرایان نصیب اصلاح طلبان می شود. با توجه به اینکه دموکراسی همواره نیاز به نقدهای مدرن دارد، وجود 2 جبهه اصلاح طلبی، هر کدام از جبهه ها از نعمت نقد مدرن برخوردار می شوند.

5. افزایش امکان صیانت از آرا: وجود 2 جبهه از اصلاح طلبان در انتخابات مایه حضور بیشتر آنها در هنگام انتخابات می شود و این امکان مراقبت از آرای اصلاح طلبان را دو چندان می کند.  

|+|

معمم با مکلا، مکلا با معمم

معمم با مکلا، مکلا با معمم

 این یادداشت را برای وب سایت بامدادنیوز نوشته ام.

  3 روشنفکر شاخص کشورمان نظرات خود را در حمایت از کاندیداهای ریاست جمهوری اعلام کردند. از این 3، دکتر سروش از کروبی، دکتر محسن کدیور و دکتر مصطفی ملکیان از مهندس میرحسین موسوی حمایت کردند. در ادامه در مورد ملاک های انتخاب آنها مختصری می نویسم. موضوعی که در اینجا می خواهم به آن اشاره کنم مسأله روحانی و غیر روحانی بودن رییس جمهوری است.

    برای بسیاری از مردم (خصوصاً عوام) روحانی بودن (معمم بودن) و یا غیر روحانی بودن (مکلا بودن) رییس جمهور مهم است. شاید جالب تر این باشد که بدانیم در سطح نخبگان فکری خصوصاً روشنفکران آیا این مسأله، موردی دارد یا خیر؟ اولین بار یکی از چهره های شاخص روشنفکری ایران، دکتر سروش از کروبی حمایت کرد. بعد از آن یکی دیگر از این چهره ها، دکتر محسن کدیور از مهندس میرحسین موسوی حمایت کرد. در میان مراجع عظام تقلید هم آیت الله العظمی صانعی گفته اند که اگر 2 متدین در جامعه باشد یکی از آنها میرحسین موسوی است. اینها مواردی است که نشان می دهد در بین خواص، روحانی بودن یا نبودن برای رییس جمهوری مورد اعتنا نیست.

    در مورد تفکر سیاسی و حمایت 3 ستاره ی روشنفکری معاصر کشورمان (سروش، ملکیان و کدیور) جمله وار تا آنجایی که بنده با آرای سیاسی این متفکران آشنایی دارم وجه بارز تفکر دکتر سروش جدایی نهاد دین و نهاد سیاست است. وجه بارز تفکر دکتر کدیور مخالفت با دینی بودن نظریه ولایت فقیه است و وجه بارز تفکر دکتر ملکیان، اخلاقی بودن سیاستمدار است. ملاک دکتر سروش برای حمایت از کروبی در 4 سال پیش همجنس نظام بودن و حالا مرد عمل بودن است. ایشان می گوید:« اينکه کسي  دوباره بيايد و در کسوت سياسي  ادعاي رسالت روشنفکري داشته باشد نمي پسندم. بايد کسي بيايد که مرد عمل باشد.»  ملاک دکتر کدیور برای حمایت از میرحسین موسوی، خرد جمعی است. ایشان می گوید:« فقیهان، فیلسوفان و عارفان، سیاستمداران موفقی نیستند، چراکه تخصصشان از جنسی دیگر است. عالِم متخصص در احکام فقهی و قواعد فلسفی و سلوک عرفانی در سیاست که تصمیم‌سازی مشخص جزئی در اینجا و اکنون است، غالبا مبتدی است. سیاست دموکراتیک جای خرد جمعی و کارشناسی‌های حزبی است. به تصمیم اکثریت اصلاح‌طلبان احترام می‌گذارم. آنها مهندس میرحسین موسوی را برگزیده‌اند.» ملاک دکتر ملکیان برای حمایت از میرحسین موسوی، اخلاقی بودن ایشان است. ایشان می گوید: « آنچه امروزه بیش از هر چیز دیگر و بیش از هر زمان دیگر بدان نیازمندیم اخلاقی‌سازی عالم سیاست است و این کاری است که از انسانی اخلاقی چون مهندس موسوی ساخته است.»  

|+|