الله اکبر الله اکبر
خدا بزرگتر از آن است که وصف شود. برای کسانی که قبل از انقلاب اسلامی در جریان مبارزات ضد استبدادی علیه قدرت اول مملکت نقش داشته اند این شعار تازگی ندارد و به معنای آن است که در مملکت بزرگترین قدرت، قدرت خدا است. اوست که بر هر قدرت بزرگ دیگری پیروز است و برتر از هر قدرتی است که قدرت داران و قدرت سازان در مخیله خود می پندارند. او قدرت مطلقی است که امثال نمرود و فرعون را از میان برداشته است. تا آنجا که می دانم اولین بار ابراهیم به الله اکبر رسیده است. در قرآن داریم که ایشان با دیدن مادیاتی چون خورشید و ماه «هذا اکبر» می گفته، تا اینکه به الله رسید. پیامبر اسلام هم علاوه بر آموزش این ذکر در اذان - که نقل است از خدا به ایشان وحی شده است،- در مواقعی که با اتفاقات عجیبی مواجهت داشتند این ذکر را بکار می بردند. از قضا هنگامیکه در نزدیکی خیبر بعد از اتمام نماز صبح دیدند که اتفاق ناگواری برای خیبر پیش آمده است، فریاد زدند الله اکبر، خیبر خراب شده است.
اما برای من که در انقلاب اسلامی نبوده ام، آشنایی با ذکر الله اکبر، اول از همه برمی گردد به مادرم در حین نماز که گاهی اوقات با صدای بلند به کسی که در خانه بود و در حال انجام کاری، به نشانه هشدار و یا اعتراض این ذکر را بلند می گفت. دوم برمی گردد به تکه کلامی که عمویم در مواقع خاصی به کار می برد. او هنگامی که با کسی بحث می کند طوریکه طرف مقابل یک مسأله و یا موضوع خیلی واضح را قبول نمی کند الله اکبر را بر زبان می آورد. این شب ها تهرانی ها هم همین ذکر را به کسانی می گویند که حرفشان را قبول ندارند. در اینجا الله اکبر به عنوان اولین ذکر اذان و اقامه که بیش از همه در بزرگترین عبادات یومیه ذکر می شود، یک پا عبادت و تکبیر خدا است که نه از روی تظاهر که با حضور قلب است. هم نوای دل است و هم ندای حق است. الله اکبر در اینجا فقط یادی از خدا در دل و نامی از خدا بر لب نیست بلکه ذکر شبانه ای بر زبانهایی است که روزها به کام کشیده می شوند. درود بر تهران بزرگ که این ذکر بزرگ را به خدا می گوید تا او هم بیش از پیش به یاد تهران و ایران بیاید.
امروزه الله اکبر ابراهیمی در ایران نه تنها حمایت از خواسته های مدنی جامعه ایران است بلکه پشتیبانی از خدا هم است. ابراهیم در واقع با رد کردن همه آنچه بزرگ می پنداشت، بزرگی خدا را فریاد زد. او با عبور از این مرحله بر آتش و نمرود پیروز شد. ملتی که شعار تغییرش را به ناچار اما با اعماق دل با این ذکر بزرگ فریاد می زند نشان از اعتقاد و ایمانی دارد که هم در لحظات نورانی نیایش آن را بر لب می راند و هم در تاریک ترین لحظه ها و باریک ترین راهها آن را فریاد می کشد. با فریاد الله اکبر هم الله به میدان فرا خوانده می شود و هم اکبر بودن او نسبت به هر بزرگ دیگری اعلام می شود. قدر یقین، با این اعتقاد، ملت الله اکبری ایران که در حال گذراندن این مرحله ابراهیمی است یک بار دیگر پیروز خواهد شد.
